Cortona

Widok na Cortonę na tle doliny Val di Chiana z drogi prowadzącej do Basilica di Santa Margherita położonej powyżej Cortony Więcej »

Wieża zegarowa ratusza w Cortonie Palazzo Comunale

Budynek ratusza miejskiego usytuowany jest na jednym z dwóch centralnych placów miasta na Piazza della Repubblika. Więcej »

Główny plac w Cortonie Piazza della Repubblica

Pełen wieczornego gwaru Piazza della Repubblica Więcej »

Kościół San Niccolo

Kościół San Niccolo pochodzi z połowy XIV w., można w nim zobaczyć freski Francesco Rusticiego Więcej »

Plac Luca Signorelliego

Na placu znajduje się budynek teatru Teatro Signorelli Więcej »

Kościół Santa Maria delle Grazie al Calcinaio

Kościół ten jest jednym z ciekawszych przykładów archtektury renesansowej, zbudowany został na zboczu u podnóży Cortony.. Więcej »

Winnica w posiadłości agroturystycznej pod Cortoną

Widok na Cortonę z winnicy w dolinie Chiana Więcej »

Godna polecenie Enoteca Molessini znajduje się na głównym placu Cortony na Piazza della Repubblika Więcej »

 

Historia

Cortona – Historia miasta

Cortona to miasto usytuowane we wschodniej Toskanii, w prowincji Arezzo. Miasto ulokowane jest na wzgórzu, górującym nad doliną Val di Chiana. Jego historia liczy sobie około 3000 lat i rozpoczyna się od czasów etruskich.  Cortona była jednym z 12, założonych przez Etrusków miast – państw co stawiało ją w rzędzie ważniejszych ośrodków Etrurii. Do dziś z tamtego okresu zachowały się mury okalające miasto na przestrzeni 3 km. Zdaniem historyków w dolnych częściach murów znajdują się jeszcze oryginalne kamienie pochodzące z V w p.n.e.  Można je rozpoznać po znacznej wielkości. Na uwagę zasługuje też pamiętająca czasy Etrusków a obecnie odrestaurowana,  jedna z bram wjazdowych do miasta – Porta Bacarelli. Na terenie doliny, wzdłuż drogi prowadzącej do miasta znajdują się także liczne grobowce Etrusków. Czasy świetności Cortony skończyły się w 310 r. p.n.e. kiedy Etruria została pokonana przez wojska rzymskie. W 283 r. p.n.e. Etruskowie dostali się całkowicie pod władzę Rzymian. Od tego momentu stali się ich częściowo niezależnymi sojusznikami. Jednocześnie zaczęła postępować romanizacja Etrusków. Zdaniem historyków jest to pierwszy i jedyny przypadek wchłonięcia kultury wyższej przez niższą. W 130 r p.n.e. Cortona otrzymała rzymskie prawa miejskie. Miasto zaczęło rozwijać się na nowo. XII i XIII wiek noszą nazwą złotych wieków miasta. Z tamtego okresu pochodzi ratusz z ogromnymi 24-ro stopniowymi odkrytymi schodami a także wiele kamieniczek, które łatwo rozpoznać można po drewnianych belkach wspierających piętro. W tym czasie Cortona była częścią diecezji Arezzo, jednak już w 1325 roku papież Jan XXII podniósł ją do rangi biskupstwa. W XV wieku, rządzący Cortoną król Neapolu sprzedał miasto Florencji. Z chwilą transakcji stało się ono częścią Republiki Florenckiej i bardzo ważnym ośrodkiem obronnym. Za czasów panowania Medyceuszów rozkwitło też pod względem kulturowym i artystycznym a w następnych wiekach także pod względem ekonomicznym. W XIX wieku Cortona stała się częścią Królestwa Włoch. Na początku XX wieku miasto i okolice przeżywały boom gospodarczy. Kołem napędowym był rozwój rolnictwa. Mechanizacja, która zawitała do okolicznych wiosek przyczyniła się do ożywienia produkcji, a to z kolei ożywiło też miasteczko. W tym czasie Cortona słynęła z hodowli znakomitej rasy bydła mięsnego – Chianina. W okresie II wojny światowej miasto uniknęło bombardowań. Po wojnie żyło własnym życiem. Bardzo długo pozostawało poza głównymi szlakami i centrami turystycznymi. Zainteresowanie miastem i regionem nastąpiło dopiero w latach 80-tych XX wieku. Prawdziwy najazd turystów zaczął się jednak po wydaniu przez Francis Mayes książek o Toskanii. Autorka rozsławiając Cortonę i Toskanię zarówno w Stanach Zjednoczonych jak i Wielkiej Brytanii a z czasem i pozostałych krajach europejskich przyczyniła się do „odkurzenia” regionu pod względem turystycznym. Pierwsze bowiem informacje o Cortonie w przewodnikach turystycznych można było już znaleźć w 1693 roku.

Mimo rozkwitu, Cortona pozostała średniowieczną perełką z pełnymi uroku kamiennymi domkami i wąskimi, stromymi uliczkami, połączonymi tak samo wąskimi a czasami jeszcze węższymi chodnikami.

Dodaj komentarz